Browsing category

Uncategorized

Martini ziekenhuis Groningen

Goed nieuws!

De expositie ‘creatieve mondkapjes’ van Galerie Bij Leth in Emmen is verhuisd door Ingo Leth naar het Martini Ziekenhuis in Groningen.

‘That’s the place to be’….

De mondkapjes zijn namelijk een ode aan de zorg en mijn mondkapje van astma- en copdcapsules (de gele) is daarbij ook nog eens een ode aan de patiënten.

Helaas konden niet alle mondkapjes geplaatst worden schrijft Ingo. Maar gelukkig de mijne wel, met alle respect naar degenen die niet geplaatst konden worden (want deze waren ook heel bijzonder)….Dit omdat dit mondkapje met materialen uit de zorg en voor en van de patiënten is gemaakt, net als mijn serie Coronasieraden.

Ze blijven 3 maanden in het ziekenhuis en hangen bij het bloedprikpunt in het ziekenhuis. Dus ben je in het ziekenhuis, ga zeker even kijken. Even omrijden hiervoor mag natuurlijk ook 😉

Foto’s: Ingo Leth

Kunstroute ‘Rondje Kunstzinnig’

Afgelopen weekend deed ik mee aan de kunstroute ‘Rondje Kunstzinnig’ van de Keunstkrite in de gemeente Achtkarspelen.

Samen met Anneke Verstegen stond ik in het voorste, nog niet ingerichte, appartement van een monumentale boerderij in Drogeham. In het achterste appartement stonden Joke Ket, Déja Koopmans en Rita Bakhuijsen. Om de boerderij lag een prachtige Engelse tuin. Wat een prachtplek om te mogen exposeren…

De kunstroute duurde 2 dagen en is enorm goed bezocht. In totaal mochten wij 370 mensen verwelkomen in deze Coronatijd. Er was nauwelijks tijd voor een kopje thee of toiletbezoek. Vrijwel continu liep het door.

Het publiek was bijzonder geïnteresseerd in mijn werk en de verhalen over mijn werk. Ik had 2 series meegenomen, die recht tegenover elkaar stonden met nog een lijst er tussenin. Dit waren de series ‘ Vrijheid’ en ‘Corona’. Wat ook 2 tegenstellingen zijn in feite. De serie ‘Vrijheid’ bestond uit 4 sieraden, die over Tony Chocolonely, de vrijheid van meningsuiting in China, geld en Ghandi gingen. De serie Corona is gemaakt van materialen uit de gezondheidszorg, zoals capsules, zuurstofslang, medicijnbekertjes, verpakkingen van medicijnen.

Waar meestal alleen de vrouwen reageren, kreeg ik deze keer ook lovende reacties van mannen en regelmatig gingen bezoekers geëmotioneerd of onder de indruk weer de deur uit. Dat is precies waar ik het voor doe. Er gebeurt iets, er komt iets los, mensen worden zich ergens bewust van….

Vandaar sieraden met een verhaal….

Galerie Bij Leth – Emmen

Van 19 september tot en met 17 oktober heeft Galerie Bij Leth in Emmen een expositie met hele bijzondere mondkapjes.

Mondkapjes zijn in deze tijd natuurlijk een hot item en hier zijn mondkapjes van heel veel verschillende materialen te zien. Ook zie je in sommige mondkapjes de maker en zijn kunst terug.

Galerie Bij Leth is een prachtige galerie bij de ingang van de oude dierentuin. Deze oude dierentuin is inmiddels omgetoverd tot een park, waar van alles te zien en te beleven is.

Een prachtige plek om te exposeren dus, maar vooral ook om te bezoeken…

Mijn mondkapje is gemaakt van astma- en copdcapsules, want waar draait corona om….juist, vooral je luchtwegen… 😉

Mondkapje van astma- en copdcapsules/ mouth mask from asthma- and copdcapsules

Nieuw Dakota in Amsterdam

Gisteren heb ik mijn sieraad, gemaakt aan het begin van de Coronatijd, naar Nieuw Dakota in Amsterdam gebracht. Nieuw Dakota ligt op de NSDM-werf aan het Ij en is een ruimte voor hedendaagse kunst.

Van 12 juli – 30 augustus vindt daar de Passage – Corona Archives plaats, waarbij je tussen de werken door kunt lopen die refereren naar Corona. Ik heb al heel wat werk voorbij zien komen op internet en het lijkt een hele bijzondere samenstelling te worden van diverse werken en technieken. Voor een ieder wat wils…..

De omgeving is superhip, met veel graffiti en terrasjes aan het Ij, prachtige bijzondere ateliers en er hangt een bijzondere sfeer….het deed mij terugdenken aan de hippe kant van Berlijn.

Mocht je in de buurt zijn, ga zeker kijken….. Het is de moeite waard. 😉

Ode aan de doden, de patiënten en de herstelden, gemaakt van medicijnbekertjes/ Ode to the dead, the patients and the recovered, made from medicinecontainers

Vrijheid, Corona en de verhalenverteller

Ook ik ontkom er niet aan….het thema van 2020 is niet vrijheid geworden, maar Corona. Wat voor de meesten van ons eerder ‘gevangenheid’ dan ‘vrijheid’ betekent….Bizar dat dat juist dit jaar gebeurd. Precies 75 jaar na de bevrijding.

Ik zou meedoen aan de kunstroute van Keunstkrite in mei. Mijn thema daar zou ‘vrijheid’ zijn. Maar dan niet in de zin van vrijheid na oorlogstijd, maar vrijheid in de ruimste zin van het woord. De vorige keer had ik het over inspiratie….de serie waar ik het toen over had, is inmiddels grotendeels gemaakt en ontstond door een simpel papiertje van een Tony Chocolonelyreep(mijn favoriete chocolade). Ik wilde alsmaar een kraanvogel hiervan vouwen, maar zag er nog geen sieraad in. Tot ik het boek met het verhaal van Tony Chocolonely ging lezen. Dit ging over de strijd van Tony Chocolonely tegen kindslavernij in de cacao-industrie…(en ja, die bestaat dus echt nog steeds!) Mijn sieraad was geboren.

Zo ook een sieraad over de vrijheid van meningsuiting in China, een sieraad over Gandhi en een sieraad over geld. Over geld? Ja, over geld. Want maakt geld gelukkig? Nee, het hebben van geld geeft je minder zorgen. En dus vrijheid…

De kunstroute gaat in mei niet door, heel begrijpelijk en verstandig. Voor zover vooruitgekeken kan worden, wordt deze nu doorgeschoven naar september 2020.

Door de uitbraak van Corona en een uitnodiging van een collega om op Facebook 10 dagen lang kunst van jezelf te laten zien, brachten me op een nieuwe reeks. In die 10 dagen liet ik o.a. oud werk zien uit de serie: Afrikaanse sieraden. In deze serie heb ik nl. 3 sieraden zitten gemaakt van medisch materiaal, dat nu weer heel actueel is. Een gebruikte zuurstofslang uit het ziekenhuis en copd- en astma capsules, die ik dat jaar verzamelde via een oproepje op Facebook. Ook gaf ik een kijkje in ‘de keuken’ van hoe mijn ideeën tot stand komen bij verschillende medische materialen.

Met deze ideeën ben ik verder gegaan en er is een nieuwe serie ‘Corona’ aan het onstaan…

Want:

Er zijn verhalen die verteld moeten worden

Er zijn verhalen die verbeeld moeten worden

Er zijn verhalen die bewaard moeten blijven

Er zijn verhalen die nooit verloren mogen gaan

Sieraden gemaakt van capsules, verpakkingen van capsules, medicijnbakjes…allemaal odes aan patiënten, doden, herstelden en zorgpersoneel. En wie weet wat er nog gaat ontstaan….de ideeën borrelen alweer, want er gebeurt zo weinig op dit moment en tegelijkertijd zo veel….

VERHALENVERTELLER IN SIERADENLAND

Door deze serie besef ik me tegelijkertijd dat ik eigenlijk meer een ‘verhalenverteller’ in ‘sieradenland’ ben, dan een conventionele sieradenmaker…..Bij elke serie die ik gemaakt heb, behoort wel een verhaal…

Een mooie conclusie, waar ik blij van wordt 🙂

 

Inspiratie/Visie

De afgelopen periode heb ik veel boeken gelezen. Biografieën van andere kunstenaars. Maar ook een boek dat niets met kunst te maken heeft, maar met idealen van een bedrijf en hoe hun bedrijfsvoering is. Daarnaast heb ik workshops gevolgd op een heel ander vlak dan sieraden, de Sieraad Art Fair in Amsterdam bezocht, Kunstmaand Ameland, Kunstroute Harlingen, maar ook ben ik naar de musical van David Bowie geweest. Misschien vraag je je af, wat heeft dit nu met inspiratie te maken en toch…

Inspiratie haal ik overal uit. Een gesprek met iemand, een prachtige quote, een gevoel dat ik ergens bij krijg en dat dan analyseer, nieuwe technieken leren, maar ook lezen hoe anderen werken of naar bv. een musical of film of museum te gaan. Soms kan 1 zin die ik hoor of lees al zo waardevol zijn voor mij.

Wat ik de afgelopen tijd eindelijk helder op papier voor mezelf heb kunnen zetten is mijn visie. Alles pruttelde natuurlijk al heel lang in losse flarden in mijn hoofd en hoewel mijn werk eigenlijk al heel consequent was qua visie, had ik het toch nog niet helemaal helder in mijn hoofd. Door alle inspiratie en met name de boeken, wist ik het ineens heel helder voor mezelf op papier te zetten. Alles komt samen. Ik was als een kind zo blij. Nu klopt het!

Toen dit ineens kloppend was, kwam er meteen een hele serie nieuwe sieraden in mezelf naar boven. De materialen had ik al lang liggen en ook deze ideeën sudderden al een poosje en ineens was het daar… Ik ga dan ook nooit op zoek naar inspiratie of bij de pakken neer zitten omdat ik vast zit. Er is genoeg te ontdekken en nog te ontwikkelen in die tussentijd en de inspiratie heeft me nog nooit in de steek gelaten. De ene keer komt het wat sneller, dan de andere keer. Maar dat het komt, is zeker en daar vertrouw ik op. Dat is superfijn en daar geniet ik van…

Buitenkunst

Al meer dan 25 jaar ga ik naar buitenkunst. Eerst alleen, inmiddels alweer jaren met mijn dochter. Zij heeft het geluk dat ze inmiddels alle groepen heeft doorlopen en dus uit ervaring daarover kan spreken. Kleuter, kind, jongeren en nu al een aantal jaren bij de volwassenen. Elk jaar vraag ik haar weer wat ze komend jaar wil met haar vakantie en al jaren is er maar 1 antwoord: buitenkunst natuurlijk! Het klinkt bijna als een hele domme vraag. Workshops doen op gebied van theater, muziek, beeldende kunst, dans en schrijven en dat in de prachtige natuur van Drenthe. Zo af en toe met een uitstapje naar de locatie Randmeer, maar Drenthe blijft favoriet. Het voelt als thuiskomen. Met een zucht zeggen we dan: hèhè, we zijn er weer……Je kunt er zijn wie je bent. Inmiddels komen we zoveel jaren, dat we vrijwel altijd wel een bekende uit een vorig jaar zien. Wij gaan al jaren altijd de eerste week, omdat die lekker rustig is en je, naast dat je niet heel lang voor douches en wc hoeft te wachten, regelmatig dezelfde mensen in die week tegenkomt. Daar houden wij van.

1 week was extra speciaal. Dat was een week met maar 100 deelnemers en 1 kleuter. 2 velden waren voor het kamperen zelfs afgesloten, waardoor we nog nooit zo dicht op elkaar hebben gekampeerd. Maar de sfeer was geweldig. Het was ook een erg hete week. Werken moest echt in de schaduw met veel water drinken. Maar wat was die week leuk. Juist omdat je steeds dezelfde mensen tegenkwam, werd het heel knus en gezellig. ‘s Avonds bij het kampvuur kon iedereen lekker zitten. En omdat er zo weinig keus in workshops was deze week, door het geringe aantal deelnemers, deden we ook dingen waar we normaal niet voor zouden kiezen. Nieuwe uitdagingen dus.. 😉 Nog steeds (zelfs afgelopen jaar na 10 jaar) komen we mensen tegen uit die week en na de magische woorden uitgesproken te hebben: hé, was jij ook niet van die week met die ene kleuter, weten we beiden meteen waar het over gaat en komt de verbondenheid uit die week spontaan terug.

Het gaat bij buitenkunst niet alleen om de workshops, maar ook om het heerlijke basic kamperen in het bos, een blik van herkenning, leuke gesprekken, relaxte sfeer, lekker hangen in je hangmat, maar bovenal het genieten en jezelf kunnen zijn. Een workshop of gewoon een bijzonder gesprek of een blik van iemand kan je dag of soms zelfs je week al maken….

Regelmatig probeer ik de dingen die ik meemaak of hoor daar, ook te verwerken tijdens de workshops zelf. In een beeld, een verhaal, een song of whatever. Zo ook afgelopen jaar, toen ik bij de toiletten iemand (lopend) hoorde bellen met zijn vrouw. Ik besloot dit diezelfde middag te gebruiken in de workshop ‘verkeerd verbonden’, waarbij wij voicemails moesten inspreken van andere deelnemers aan Buitenkunst (die hun telefoonnummers aangeboden hadden). Ik maakte er een soort onbereikbare liefde van, waarbij de beller via de telefoon beschreef wat hij/zij voor de ander voelde. Heel persoonlijk en intiem. En dat kreeg dan een onwetend iemand op zijn voicemail…. Dit is slechts een voorbeeld van een workshop, waarin ik de ervaringen of inspiratie die ik opdoe direct weer gebruik.

Ieder jaar komen er gedurende de rest van het jaar regelmatig momenten uit die laatste week terug en kijk ik uit naar de volgende buitenkunst. Eigenlijk kan ik bijna niet wachten. Dit jaar gaan we weer…. nu al superveel zin.

Een sieraad voor Helene Kröller-Müller……

Helene Kröller-Müller 11 februari 1869 * Hélène Ketzer 11 februari 1969

Vandaag word ik 50. Maar het is niet alleen mijn geboortedag, het is ook de 150e geboortedag van Helene Kröller-Müller.

Een jaar of 10 geleden, kwamen we er bij een bezoek aan het museum achter, dat Helene exact 100 jaar voor mij geboren is!

Door haar naam had ik al een soort van band met haar en toen ik rond mijn 20e voor het eerst het museum bezocht en langs Sint Hubertus fietste, voelde ik iets bijzonders. Maar dat ik exact 100 jaar na Helene geboren was, had ik niet kunnen vermoeden.

Omdat ik iets bijzonders wilde doen voor mijn 50e verjaardag, ontwierp ik een halssieraad speciaal voor Helene, die tevens de verbinding tussen ons aangaf.

Ik gebruikte hiervoor dennenappels (Helene hield immers zo van de natuur), plastic lepeltjes (‘hot’ in deze tijd) en gerecyclede bingonummers, die onze beider geboortedata weergaven. Daartussen nog wat pareltjes, omdat Helene een dame van stand was.

Dit alles vastgezet met naald en draad, daar Helene zo van borduren hield.

Ingepakt in een doos van goudkarton, met aan de buitenkant zwart vilt en gerecyclede elementen. Tenslotte haar naam voorop met scrabbleletters, die opgeteld ook weer het getal 11 zijn. Wij zijn beide immers geboren op 11 februari.

Natuurlijk heb ik dit sieraad naar het Kröller-Müller gestuurd als postuum geschenk voor Helene. Hoewel het museum het bijzonder vond, melden ze dat ze in een lastig parket kwamen, gezien het feit dat sieraden geen aandachtsgebied van dit museum vormen en dat ze dus geen kunstwerk kunnen aanvaarden dat geen duidelijke verwantschap heeft met de bestaande collectie en daardoor dus niet aan deze collectie kan worden toegevoegd. Een meer dan logische verklaring en ik kreeg het sieraad dan ook een paar dagen later keurig retour.

Toen ik het retour kreeg, merkte ik dat het voor mij vooral belangrijk was dat het sieraad op de plaats van bestemming was geweest. Alsof het toch een poosje bij Helene heeft gelogeerd, maar het is ook heel fijn dat het weer thuis is…..


Nog een galerie

Het is alweer enige tijd geleden, maar dat wil niet zeggen dat ik stil gezeten heb. Mijn ideeën gaan altijd door. Een tijd van uitproberen, uitdenken van een bijzonder idee, contacten met andere kunstenaars, het organiseren van de open coffees en de nieuwjaarsbrunch voor kunstenaars en nog veel meer interessante zaken. Ook ben ik gestart met het ‘Precious Plastic Project’ waar in 2019 een vervolg op zal komen.

Maar in september kwam er ook nog de kans voorbij om in galerie nummer 3 voor 2018 te exposeren. Galerie Westerkade in Leeuwarden, waar al vele blokpaneeltjes stonden op dat moment. Omdat de expositie in Koudum bij Galerie in Beweging afgelopen was en daarna ook de expositie in Exmorra bij Galerie Staal en Steen kreeg ik de kans om mijn blokpaneeltje naar Leeuwarden te brengen.

Op dit blokpaneeltje met zijn gebruiksaanwijzingen, omdat het op meerdere wijzen te gebruiken en bewonderen is, zijn veel positieve reacties geweest. Vlak nadat ik het opgehaald had, omdat ook deze expositie was gesloten, hoorde ik dat deze Galerie door het VVV was gevraagd om langer open te gaan ivm de Culturele Hoofdstad en kon ik mijn blokpaneeltje opnieuw naar Leeuwarden brengen. Uiteindelijk kon het nog tot 31 december blijven staan, waardoor het door duizenden mensen dit jaar is bekeken.

Ondertussen was ik flink aan het brainstormen en uitproberen van een heel bijzonder idee voor een heel bijzonder iemand, waarover ik binnenkort meer kan vertellen. Ik wil jullie niet te nieuwsgierig maken, dus nog heel even geduld…. Ik werk er op dit moment volop aan om het op tijd klaar te krijgen. Dus…tot gauw?

Hit enter to search or ESC to close