Blog

Een nieuwe nominatie en de derde prijs

Dit jaar zou ik niets doen had ik mezelf voorgenomen. Althans mezelf geen druk op leggen. Tot dusver is dat goed gelukt en heb ik alleen meegedaan aan wedstrijden en het Plastic Flestival. Allemaal reuzegoed te overzien en voor de wedstrijden hoefde ik steeds maar 1 sieraad of foto tegelijk in te sturen.

Nu ben ik natuurlijk gewend om met een aantal kunstwerken mijn verhalen te vertellen. Zou ik dit zelfde ook met maar 1 kunstwerk kunnen bereiken?

Ik stuurde voor een fotowedstrijd van Proef de Kunst in Terherne met als thema ‘water’ een foto in, die ik juni in Zweden had gemaakt. Liggend op mijn knieën op een steiger in Fjällbacka heb ik in zo’n 1,5 tot 2 uur tegen de 200 foto’s geschoten. Steeds wachtend op het juiste moment. Het water was er prachtig helder, het zonnetje scheen en het wemelde er die dag van de kwallen. En ook nog allemaal verschillende soorten. Dat zijn de momenten waar je als kunstenaar bijzonder gelukkig van wordt. Iets zien, wat je nog niet eerder hebt gezien op die schaal en wat een bijzondere kwaliteit kan geven in een foto of kunstwerk. Een uniek beeld kort gezegd.

Ik kan me daar echt dagen gelukkig door voelen.

Nadat de jury naar de foto’s had gekeken, werden er 10 foto’s genomineerd om afgedrukt te worden en langs een paadje tijdens de kunstroute Proef de Kunst geplaatst te worden. En de mijne zat er bij! Na afloop zouden we de foto krijgen. Superleuk natuurlijk.

In de tijd tot Proef de Kunst was de prachtige serie: Krabbé zoekt Kahlo over het leven van Frida Kahlo op tv. Toen de expositie ‘Viva la Vida’ in Assen was, ben ik daar uiteraard naartoe gegaan en ontdekte daar al raakvlakken tussen haar gezondheid en de mijne.

De serie was een prachtige aanvulling op de expositie en door de verhalen van Jeroen Krabbé ging het verhaal van Frida meer en meer leven. Frida werd even tot leven geblazen.

Aan de serie was ook een wedstrijd verbonden en in eerste instantie had ik niet de energie om hieraan mee te doen. Zoveel andere dingen die nog gedaan moesten en niet helemaal fit hielden me tegen.

Tot ik mijn atelier op ging ruimen en allerlei dingetjes tegenkwam (ik heb allerlei doosjes met frutsels en andere interessante dingetjes), die me aan Frida deden denken. En ook bij mij kwam Frida meer en meer tot leven.

Frida had net als ik een spina bifida (open rug) en waarschijnlijk had ook ik, in de tijd van Frida in gispcorsetten gemoeten of geopereerd. Daar is nl. ook in mijn leven sprake van geweest en nog steeds is een operatie een niet onwaarschijnlijke mogelijkheid. Ineens herinnerde ik me dat ik nog oude röntgenfoto’s van mijn rug hier thuis heb.

Het gevoel dat dit sieraad toch gemaakt moest worden, werd almaar sterker en sterker…

Dus de foto’s op de lichtbak en gefotografeerd en opnieuw afgedrukt.

Hierna kan nog een hele uitleg volgens van wat en waarom ik daarna met alles gedaan heb, want ook daar zijn verhalen of redenen over of voor, maar ik wil ook niet alles verklappen.

Mijn idee kwam dus rijkelijk laat en het sieraad heb ik in de laatste week gemaakt voor de deadline en in 1 van de allerlaatste dagen pas opgestuurd.

Niet geschoten is altijd mis toch? 😉

Thuisgekomen van een bezoekje aan de kaakchirurg met een kopje thee op de bank opende ik Facebook even. En daar bleek de uitslag van AVROTROS langs te komen. Ik klikte op de uitslag met het idee dat ik erg nieuwsgierig was naar de 25 kunstwerken die gewonnen zouden hebben, zonder ook maar een seconde te denken dat die van mij daar tussen zou kunnen zien. Ik las namelijk dat er meer dan 1500!! inzendingen waren.

De schok was dan ook behoorlijk groot toen ik mijn sieraad langs zag komen! Ik dacht dat ik het niet goed had gezien en scrollde heen en weer……

Van alle kanten kreeg ik felicitaties, ook van mensen waarvan ik het niet had verwacht. En blijkbaar hadden ook veel collega-kunstenaars mee gedaan.

Hieronder het sieraad….op 16 november volgt de uitslag….. #krabbézoektkahlo

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2 dagen later is de uitslag van de fotowedstrijd Proef de Kunst in Terherne en ga ik langs bij mijn foto. Blijk ik hier de derde prijs in ontvangst te mogen nemen! Een prachtige kadobon voor Kamera-Express.

Mijn weekend kan niet meer stuk….en blijkbaar kan ik inderdaad ook met maar 1 kunstwerk mijn verhalen vertellen :))

Een prachtig fotoboek van Saal Digital

Wederom mocht ik met een voucher van 100 euro een fotoboek laten maken in ruil voor mijn eerlijke mening.

En ik ben echt blij verrast met het fotoboek xt professional line.

Ik heb gekozen voor acrylglas + lederlook met leisteengrijs houtoptiek. Er zat een keurige beschermlaag op het acrylglas en het geheel was keurig verpakt.

En wat een kwaliteit! Het acrylglas geeft een zeer luxe uitstraling (lastig om op de foto hieronder te laten zien), evenals het dikke karton waarop de foto’s zijn gedrukt. De kwaliteit van de afdrukken is top! Je kunt dit zo als leestafelalbum neerleggen. Het oogt professioneel en luxe! Eerlijk gezegd kon ik geen minpuntjes vinden….

Oordeel zelf 😉 #saaldigital

Op bezoek in de 2 musea waar mijn werk ligt

13 augustus was het Plastic Flestival op Ameland bij het natuurmuseum in Nes.

Omdat ik hier ook aan mee deed, had het natuurmuseum aangeboden om 1 van mijn sieraden te exposeren. Een prachtige kans natuurlijk, die ik met beide handen aangrijp.

Dus kiezen maar uit alles wat ik al had gemaakt…… Mijn keuze viel op een sieraad dat zowel recht deed aan het natuurmuseum, als aan het Plastic Flestival en werd het sieraad dat ik gemaakt had voor Helene Kröller-Müller. Hierin zijn zowel natuurlijke materialen als plastic verwerkt.

‘s Ochtends vroeg namen collega Wil Schultinge en ik bepakt en bezakt met fiets en fietskar de boot, om vervolgens richting het natuurmuseum te fietsen en daar een kraam in te richten voor de uiterst geslaagde middag van het flestival.

Uiteraard ging ik ook even op ‘bezoek’ mijn sieraad, dat prachtig vlakbij de entree in het zicht in een vitrine lag……

En 20 augustus bracht ik een bezoek aan het Codamuseum in Apeldoorn. Zoals al eerder verteld was ik genomineerd voor de publieksprijs en werd naast de winnende sieraden ook het werk van alle genomineerden geëxposeerd van 10 juli tot en met 30 oktober in het museum. Dit is een lange periode en ineens ligt mijn werk tussen werk van kunstenaars uit binnen-en buitenland.

Het blijkt er prachtig te liggen in een hele mooie lichte hoek naast de hoofdtentoonstelling. Coda is hét sieradenmuseum van Nederland, dus ik ben hier echt reuzeblij mee!

In het museum :)

Museum Coda (gespecialiseerd in sieraden) schrijft de laatste jaren steeds een wedstrijd uit met een thema.

Dit jaar was het thema: paper.

Uit alle inzendingen werden 2 winnaars (jongeren en volwassenen) en een publiekswinnaar gekozen.

En bij de laatste 15 (die opgingen voor de publieksprijs) zat mijn sieraad!

Dit houdt in dat het samen met de andere 14 geëxposeerd gaat worden in het museum tot het eind van de herfstvakantie.

Van een kunstwerk dat ik ooit maakte van vilt en hout heb ik (ook) ooit kaarten laten drukken. Deze kwam ik weer tegen en heb ik gebruikt om een sieraad te maken. De hoogte en diepte die in het kunstwerk zat, heb ik terug laten komen in het sieraad.

De wereld rond voor expositie

De wereld rond voor een expositie? Echt?

Ja, echt…alleen dan wel in Nederland.

Het blijft natuurlijk Coronatijd 😉

Om wat leuke reclame te maken op Instagram en Facebook voor de komende expositie, zijn wij door heel Nederland gereisd en hebben daar foto’s gemaakt van bijzondere plaatsnamen. Hieronder een kleine selectie.

We hebben daarbij uiteraard heel erg veel plezier gehad en leuke, maar vooral grappige reacties gekregen…

Maar waar stonden wij nu uiteindelijk?

Op een plek die bijna niemand kent, die daar niet in de buurt woont.

We stonden in de Opperkoaten….dat onder Kootstertille valt. En wat een heerlijke plek hadden we….

Samen met Mascha de Lange (fotografie), Clarisa Jeelof (schilderijen/aquarellen) en Karenza Duiverman (tuinbeelden) stond ik in de prachtige enorm grote tuin van Mascha de Lange.

En wat een mooie, ontroerende, enthousiaste, prachtige reacties kregen we! Het was echt een weekend om te genieten van de vele bezoekers…

Het thema was deze keer: verstilling en mijn werk is te zien op de fotopagina. Ik vind het heerlijk om aan de hand van een thema een verhaal te vertellen met meerdere sieraden en mensen bewust te maken van wat men weggooit, maar nog goed kan gebruiken of de natuur. Waar we soms ook niet echt goed kijken….Het werk van Clarisa en mij had zelfs een heel bijzonder raakvlak, dat we zelf pas ontdekten toen het eenmaal hing. Dat hadden we nooit zo kunnen bedenken…

Al met al een heel geslaagde expositie, die ons veel terug heeft gegeven….

Wow, twee keer wow

Wow, ben ik de afgelopen maand 2 keer onverwacht verrast.

De eerste keer was op Facebook. Ineens verscheen mijn werk in beeld met enorm veel likes en het werd maar liefst 13 keer gedeeld over de hele wereld. Eigenlijk kende ik textielplus helemaal niet zo goed en ik was dan ook blij verrast dat ze mij hadden weten te vinden. Vandaag ontdekte ik dat dit misschien wel het gevolg is geweest van mijn mondkapje van capsules, dat door Ingo Leth geëxposeerd werd in zijn galerie in Emmen en later ook nog in het Martiniziekenhuis in Groningen. Deze zijn namelijk vorig jaar ook al door TextielPlus in het zonnetje gezet.

Maar niettemin; Ik was echt heel blij verrast.

Ik zag ineens ook de cijfers van de bezoeken op mijn website omhoog gaan. Wat zo’n publiciteit al niet kan doen….

Korte tijd later opende ik mijn instagram en schrok me een hoedje. Mijn likes waren bijna geëxplodeerd. Wat was hier aan de hand. Het duurde een poosje tot ik er achter kwam, dat TextielPlus ook nog eens mijn werk op instagram had gezet 🙂 Dubbelblij was ik natuurlijk…

Vlak daarna ontdekte ik dat Coda weer (net als vorig jaar) een sieradenchallenge had. Deze keer met het thema ‘Niets is wat het lijkt’. Met spullen van in en om het huis. Er waren 4 prijzen te winnen: 1 in de categorie tot 12 jaar, 1 in de categorie tot 18 jaar , 1 vanaf 18 jaar en de publieksprijs. Alle vier winnaars doen mee aan een mini-expositie.

Omdat hier altijd heel veel mensen aan meedoen, had ik er eigenlijk niet zo veel van verwacht. Maar tot mijn grote verbazing had ik ineens een mailtje in de brievenbus dat ik genomineerd was (samen met 24 anderen) voor de publieksprijs. 🙂 Wederom blij verrast….

Er mag gestemd worden. Nu weten een aantal mensen wel dat ik een beetje dubbel denk over publieksprijzen. Aan de ene kant is het superfijn voor een museum of galerie om dit te doen, want het trekt publiek op de website of museum of galerie. Maar aan de andere kant wordt er vaak op een persoon gestemd en niet op een kunstwerk. En dat is, denk ik, toch waar het om gaat. We sturen niet voor niets onze sieraden in en niet onszelf 😉 Mijn oproep was dan ook om zeker een kijkje te gaan nemen op de website en te stemmen op het sieraad dat je zelf het beste binnen het thema vindt passen of dat je het meest aanspreekt. Dat voelt voor mij het beste, ook al maakt het mijn winkansen mogelijk aanzienlijk kleiner….

De volgende dag stond het ook al in het verhaal op instagram:

Wat een publiciteit, wow en wow….2 maal wow dus!

Hoe gaan we elkaar weer aanraken?

Dat Corona zal blijven en nooit meer weg zal gaan, daarover zijn de deskundigen het inmiddels wel eens.

Maar hoe gaan we elkaar straks weer aanraken? Gaan we terug naar het ‘oude normaal’ of ontstaat er wellicht een nieuwe vorm? Gaan we weer gewoon handen schudden en elkaar drie zoenen geven of houden we meer afstand, zoals de Japanners al heel lang doen? Hoe gaan we elkaar begroeten?

Een interessante gedachte om eens mee te spelen.

Gaan we elkaar misschien minder op de huid aanraken, maar meer op de stof die we dragen? Meer op de schouder of de mouw?

Waarschijnlijk blijven we met onze naasten knuffelen, want oei wat hebben we dat allemaal gemist…. Maar wat doe je met degenen waarvan je altijd al iets meer afstand hield? Misschien zakelijk of gewoon omdat diegene niet zo dicht bij je stond of……

We zullen over een poosje heus wel weer zij aan zij zitten in bioscopen, theaters, voetbalstadions. Maar worden we behoedzamer voor virussen en hygiëne?

Met al deze gedachten, ben ik wat gaan spelen met materialen.

Ik heb hiervoor recyclematerialen gebruikt, die dicht bij de huid liggen. Vachten van dieren, die in onderzetters waren verwerkt. Een veer van een vogel en mos van “de huid van het bos”….

Eigenlijk wilde ik 6 kunstsieraden gaan maken, maar na 3 sieraden kwam ik erachter dat ik met deze 3 sieraden de vraag, voor mijn gevoel, al genoeg duidelijk kon maken…

Omdat het niet mogelijk was om met modellen te fotograferen die elkaar aanraken, raken de modellen zichzelf of een torso aan….wat tevens weer een link heeft met Corona…

Hoe ga jij straks weer anderen aanraken?

Martini ziekenhuis Groningen

Goed nieuws!

De expositie ‘creatieve mondkapjes’ van Galerie Bij Leth in Emmen is verhuisd door Ingo Leth naar het Martini Ziekenhuis in Groningen.

‘That’s the place to be’….

De mondkapjes zijn namelijk een ode aan de zorg en mijn mondkapje van astma- en copdcapsules (de gele) is daarbij ook nog eens een ode aan de patiënten.

Helaas konden niet alle mondkapjes geplaatst worden schrijft Ingo. Maar gelukkig de mijne wel, met alle respect naar degenen die niet geplaatst konden worden (want deze waren ook heel bijzonder)….Dit omdat dit mondkapje met materialen uit de zorg en voor en van de patiënten is gemaakt, net als mijn serie Coronasieraden.

Ze blijven 3 maanden in het ziekenhuis en hangen bij het bloedprikpunt in het ziekenhuis. Dus ben je in het ziekenhuis, ga zeker even kijken. Even omrijden hiervoor mag natuurlijk ook 😉

Foto’s: Ingo Leth

Kunstroute ‘Rondje Kunstzinnig’

Afgelopen weekend deed ik mee aan de kunstroute ‘Rondje Kunstzinnig’ van de Keunstkrite in de gemeente Achtkarspelen.

Samen met Anneke Verstegen stond ik in het voorste, nog niet ingerichte, appartement van een monumentale boerderij in Drogeham. In het achterste appartement stonden Joke Ket, Déja Koopmans en Rita Bakhuijsen. Om de boerderij lag een prachtige Engelse tuin. Wat een prachtplek om te mogen exposeren…

De kunstroute duurde 2 dagen en is enorm goed bezocht. In totaal mochten wij 370 mensen verwelkomen in deze Coronatijd. Er was nauwelijks tijd voor een kopje thee of toiletbezoek. Vrijwel continu liep het door.

Het publiek was bijzonder geïnteresseerd in mijn werk en de verhalen over mijn werk. Ik had 2 series meegenomen, die recht tegenover elkaar stonden met nog een lijst er tussenin. Dit waren de series ‘ Vrijheid’ en ‘Corona’. Wat ook 2 tegenstellingen zijn in feite. De serie ‘Vrijheid’ bestond uit 4 sieraden, die over Tony Chocolonely, de vrijheid van meningsuiting in China, geld en Ghandi gingen. De serie Corona is gemaakt van materialen uit de gezondheidszorg, zoals capsules, zuurstofslang, medicijnbekertjes, verpakkingen van medicijnen.

Waar meestal alleen de vrouwen reageren, kreeg ik deze keer ook lovende reacties van mannen en regelmatig gingen bezoekers geëmotioneerd of onder de indruk weer de deur uit. Dat is precies waar ik het voor doe. Er gebeurt iets, er komt iets los, mensen worden zich ergens bewust van….

Vandaar sieraden met een verhaal….

Galerie Bij Leth – Emmen

Van 19 september tot en met 17 oktober heeft Galerie Bij Leth in Emmen een expositie met hele bijzondere mondkapjes.

Mondkapjes zijn in deze tijd natuurlijk een hot item en hier zijn mondkapjes van heel veel verschillende materialen te zien. Ook zie je in sommige mondkapjes de maker en zijn kunst terug.

Galerie Bij Leth is een prachtige galerie bij de ingang van de oude dierentuin. Deze oude dierentuin is inmiddels omgetoverd tot een park, waar van alles te zien en te beleven is.

Een prachtige plek om te exposeren dus, maar vooral ook om te bezoeken…

Mijn mondkapje is gemaakt van astma- en copdcapsules, want waar draait corona om….juist, vooral je luchtwegen… 😉

Mondkapje van astma- en copdcapsules/ mouth mask from asthma- and copdcapsules
Hit enter to search or ESC to close